Cud miłości

Czas nadrobić zaległości w blogu, przecież ostatni wpis zamieściłem 1 stycznia. Ale cóż, skoro w monotonii przymusowego przebywania w domu, trudno znaleźć temat na wpis.

Wczoraj temat pojawił się samoistnie i to niestety w niezbyt pozytywnym sensie.
Otóż wczoraj jedna z ran pooperacyjnych Ani zaczęła lekko krwawić. Miejsce to (na udzie) nie wygląda najlepiej, jest lekko spuchnięte i zaczerwienione. Po konsultacji mailowej z Berlinem postanowiłem udać się do chirurga dziecięcego na konsultację.
Właśnie wróciliśmy z wizyty i okazuje się, że szwy rozpuszczalne muszą uczulać Anię i stąd ten lekki stan zapalny.
Dobra wiadomość jest taka, że można temu zaradzić leczeniem miejscowym maścią. Zła jest taka, że stan zapalny, będący reakcją alergiczną organizmu na szwy rozpuszczalne, może się jeszcze zaostrzyć. Najbliższy tydzień będzie decydujący: mam nadzieję, że maść zadziała prawidłowo i rana zacznie się goić. Oby tylko nie doszło do poważnego zakażenia, bo wówczas na pewno nie skończy się tylko na antybiotyku.
Niestety, szwy rozpuszczalne mają to do siebie, że ich pełna absorpcja następuje dopiero po około 2-3 miesiącach, więc trochę to jeszcze potrwa.

Jeśli zaś chodzi o gips, to w piątek udajemy się na zdjęcia rentgenowskie. Po zrobieniu ich, przesłaniu do Berlina i (mam nadzieję) pozytywnej decyzji lekarza, będę mógł wreszcie wyjąć Anię z opatrunku.
Jeśli więc sytuacja z raną na udzie nie będzie się pogarszać, jest szansa na to, że Anula wróci do szkoły około wtorku. Oboje z Anią mamy szczerą nadzieję, że tak będzie.

Na koniec jeszcze pozytywna wiadomość. Dziś, dzięki funduszom zebranym przez Fundację Polska Pomoc, za pośrednictwem portali siepomaga i domore, udało mi się zakupić dla Ani sprzęt w postaci chodzika - pionizatora oraz nowego, bardziej aktywnego i bardziej dopasowanego do jej potrzeb i rozmiarów wózka inwalidzkiego.

Serdeczne podziękowania dla wszystkich, szczególnie dla Kaśki, Piotrka i Rafała (Białystok - Fundacja Polska Pomoc) oraz Pani Agnieszki (Poznań - siepomaga) i Pana Patryka (okolice Krakowa - domore), jak również dla wszystkich, których tutaj nie wymieniam, ale doskonale zdaję sobie sprawę z ich wkładu w pomoc dla Nulki.

A na koniec, dobrej nocy od Anulki