Cud miłości

No właśnie, półmetek jeśli chodzi o czas przebywania Ani w opatrunku gipsowym. Przy wypisie ze szpitala zalecono mi utrzymanie Ani w swoistego rodzaju 'dybach nożnych' :-) przez sześć tygodni od operacji. Orientacyjny termin 'wyzwolenia' wypada 17 stycznia. Wówczas będziemy musieli zrobić zdjęcia rentgenowskie nóżek w czterech projekcjach, a następnie przesłać je do Berlina.
Jak można się domyśleć, sześć tygodni w gipsie to niekoniecznie powód do radości dla dziecka. Tym bardziej, że przez cały ten czas Anula głównie leży (poprawka: leży ciągle) na plecach lub na brzuchu, zwykle na kanapie w salonie, oczywiście 24/7 ze mną. Dzięki Adamowi mogę raz na kilka dni wyskoczyć na krótkie zakupy spożywcze i cieszę się, że chociaż mam taką możliwość.
Oboje z Anulką czekamy na pozbycie się gipsu i powrót do bardziej aktywnego i 'wychodzącego' życia: możliwość wychodzenia z domu do szkoły, na spacery, do kina, itp.

Szwy usunięte zostały w zeszłym tygodniu, jeszcze przed świętami - całe szczęście odbyło się to w gabinecie lekarskim tuż obok nas, więc nie trzeba było jeździć zbyt daleko (podróżowanie z Anią w tym stanie jest raczej utrudnione, ponieważ nie można założyć jej żadnego ubrania na dolną partię ciała - pozostaje owijanie kilkoma kocami).

Lekkie ćwiczenia usprawniające mobilność stawów, również zalecone nam przez lekarzy z Berlina, Ania wykonuje chętnie i samodzielnie pod moją kontrolą. Jest to dla niej ulubiona część dnia, kiedy to może pozbyć się na godzinkę górnej partii opatrunku gipsowego. Po ćwiczeniach górna część powraca na miejsce i zostaje scalona z dolną częścią przy pomocy dwóch bandaży elastycznych.

Następny wpis będzie pewnie o naszym "wystrzałowym" Sylwestrze: na tę wyjątkową noc przewidujemy z Nulką imprezę pod tytułem "mnóstwo przebywania w domu, na kanapie, w pozycji leżącej, z dopuszczeniem wariacji plecy-brzuch".