Cud miłości

Trudno mi cieszyć się z tych Świąt, bo pamiętam:
- nasze pierwsze wspólne Święta Bożego Narodzenia u babci Marysi; zakup po jednym prezencie dla każdego z nas był wówczas małym luksusem,
- Święta Bożego Narodzenia w pierwszym mieszkaniu w Elblągu. Finanse nie rysowały się różowo, ale byliśmy tak szczęśliwi...
- wszystkie Święta Bożego Narodzenia w trakcie 6-letniego pobytu w Białymstoku, wspomnienia wspólnego gotowania, przygotowywania prezentów świątecznych dla Adama i jego rodzeństwa,
- Święta Bożego Narodzenia po powrocie do mojego rodzinnego Tczewa, w tym Święta, podczas których powiedzieliśmy wszystkim, że Ewa jest w ciąży i pierwsze święta Anulki z niezapomnianą huśtawką z Fisher Price, którą Anusia uwielbiała,
- nasze Święta w Warszawie, niezmiennie z wielką, żywą choinką, którą do domu przynosił Adaś.

Ostatnie, wspólne Święta z Mamą Nulki nie zapadły mi jakoś szczególnie w pamięci, ale dzisiaj przypomniałem sobie o nich strojąc choinkę. Na niezbyt pokaźnym, ale wciąż żywym drzewku zawiesiliśmy ozdoby, które kupowałem z Ewą dokładnie rok temu.

Staram się nie poddawać ciężkim uczuciom, przez ostatni tydzień pracowałem praktycznie non-stop i odsuwałem myśli o pierwszych Świętach bez Ewy.
Dziś nie dało się tego uniknąć, bo przecież trzeba było zacząć przygotowywać ten cały 'bałagan' świąteczny. O wyjeździe do rodziny na Pomorze nie było mowy przy obecnym unieruchomieniu Anuli w gipsie. Pozostała więc konieczność samodzielnego przygotowania i przeżywania Świąt.
Jak dobrze, że mam Anię, jak dobrze, że jest z nami Adam. I jak dobrze, że mogę porozmawiać z rodziną w Tczewie i Gdańsku choćby przez telefon. Prezenty od dziadków i cioci Wiolety czekają już w sypialni na Wigilię...