Cud miłości

Środa, 22.30

Brak dostępu do internetu może oznaczać tylko jedno: wyjazd. Wyjazd łączony i trochę bardziej skomplikowany niż zazwyczaj.

Postanowiłem, że tak jak ostatnio, opiszę co działo się, co dzieje się i co powinno jeszcze wydarzyć się u nas, a po powrocie do domu przeleję to wszystko na bloga.

Naszą podróż zaczęliśmy w sobotę rano: trasa Warszawa-Tczew. Po bardzo intensywnych trzech tygodniach pracy postanowiłem skorzystać z zaproszenia mojej siostry.

W przeddzień wyjazdu było jeszcze mnóstwo spraw do załatwienia (jak zwykle zresztą), między innymi odwiedziłem cmentarz na Wólce, bo przecież zbliżał się 1 listopada. Potem pośpieszne pakowanie, odbiór wyników Anulki i byliśmy gotowi do drogi.

Ciężkie 6 godzin i 11 minut w pociągu, ciężkie, bo Anula z wiekiem jest coraz bardziej wymagającym pasażerem. Jedyny miły akcent tej podróży to spotkanie z przesympatycznym pinczerem i jego właścicielami. Przesłodki dowód można zobaczyć poniżej.

Wreszcie na miejscu, w moim rodzinnym mieście postanowiłem zaszyć się na kilka dni i po prostu … odpoczywać (czytaj: spać). I tak też zrobiłem - Ania była zajęta zabawą z Maksem, głównie halloweenową, a ja błogo odpoczywałem. Nadrobiłem chyba wszystkie deficyty snu, a do tego mieliśmy okazję spotkać się z rodziną. Tym razem ograniczyliśmy się do Tczewa, bo po pierwsze nie miałem siły, żeby ruszać się poza dom mojej siostry, a po drugie musiałem uważać na Anię, bo jej stan zdrowia od około 5 tygodni wciąż się zmienia. Z badań, które zlecone zostały z myślą o Poznaniu, wynika, że Anię przez cały czas męczy jakiś wirus. Obecnie wirus ten najwyraźniej jest w defensywie, co pozwoliło nam ostatecznie ruszyć 1 listopada do Poznania i zawitać na XII oddziale Szpitala Klinicznego im. Karola Jonschera.

Cel, wiadomo, Pamifos. Ostateczna decyzja o podaniu leku padła dopiero dzisiaj rano, po dokładnych badaniach lekarskich i powtórnych testach z krwi i moczu.

I tym razem jesteśmy pod opieką dr Dominiki Kaminiarczyk-Pyzałki i bardzo sobie to chwalimy. Jest dokładnie, rzetelnie i sympatycznie. Oczywiście, nad całością ‘akcji’ czuwa profesor Marek Niedziela i wiem, że cały zespół stara się nie tylko zadbać o Anię najlepiej jak może, ale również maksymalnie ułatwić nam pobyt w szpitalu.

Pamifos popłynął dzisiaj rano już o 9.00, a jutro o 5 powtórne badanie z krwi i prawdopodobnie około 9 Nulka dostanie drugą dawkę leku. Tradycyjnie, kilka godzin po podaniu Pamifosu zlecone zostaną ostatnie badania z krwi i jeśli nie będą niepokojące, już jutro wieczorem zakończymy naszą 6-dniową nieobecność w domu.

Poniżej Nulka podczas pierwszej dawki Pamifosu dzisiaj rano.

Czwartek, 7:30

Absolutny rekord - tak wcześnie, a Pamifos już jest podłączony. Jest spora szansa na w miarę szybki powrót do domu.

Epilog:

Czwartek, 22:30

Jesteśmy w domu. Wielka ulga, że kolejną dawkę Pamifosu udało się podać Ani bezproblemowo. 

Chciałbym po raz kolejny złożyć serdeczne podziękowania zespołowi XII Oddziału Szpitala Klinicznego im. Karola Jonschera w Poznaniu. Cały nasz pobyt w szpitalu, leczenie Anulki i warunki na oddziale - jak zwykle na szóstkę!

No i oczywiście muszę podziękować Wiolecie i jej rodzinie za gościnę :) - Ania już tęskni za Wami, ja zresztą też!