Cud miłości

Wychodząc dziś rano z domu zauważyliśmy z Anią cieniutką warstwę czegoś białego na trawnikach i samochodach. Mając nadzieję, że to szron, zapytałem sąsiadkę, czy to na pewno nie jest śnieg i ku mojemu zaskoczeniu dowiedziałem się, że niestety dziś nad ranem padał pierwszy tej 'jesieni' śnieg z deszczem. Na ulicach widać było pierwsze piaskarki, bo zrobiło się dość ślisko.

Dlaczego tak bardzo nie chcę, żeby zima na dobre u nas zawiała?
Przede wszystkim nadal mocno tkwi we mnie wspomnienie 19 stycznia, kiedy to na zewnątrz panowała ostra zimowa aura: śnieg, mróz, ogołocone drzewa - to nie kojarzy mi się pozytywnie.

Dzisiejszy widok z okna przypomina mi te wszystkie bolesne i nadal tak trudne do ogarnięcia wydarzenia.

 

Po drugie, moja niechęć do zimy podszyta jest w tym roku wizją pierwszych świąt bez Ewy. W ogóle zastanawiam się, czy będę w stanie wyprawiać w tym roku święta, organizować ten cały świąteczny 'bałagan': gotowanie, prezenty, ubieranie choinki; ja chyba za to wszystko podziękuję. Dla dobra Ani i Adama mam nadzieję, że wszyscy ewakuujemy się na święta gdzieś do rodziny.

Poza tym jest jeszcze wizja operacji: nie zrozumcie mnie źle, cieszę się, że operacje odbędą się zgodnie z planem, ale to pierwszy raz, kiedy oddam Anię w ręce chirurgów i anestezjologów. Trochę się tego boję, to wszystko.

A może te moje zimowe niepokoje to efekt skumulowanego niewyspania (marzę o choćby jednej nocy z 6-godzinnym, nieprzerwanym chrapaniem) i może, jak odeśpię trochę tę moją chandrę zimową, to uda mi się spojrzeć na zimę trochę bardziej przychylnie?

A może dzisiejszy 'Jesienny Koncert' w szkole Ani da mi jakiegoś pozytywnego kopa?

Relacja z występu już wkrótce, ale chyba będzie to wpis bez zdjęć, bo zgodnie z wszechobecną polityką ochrony prywatności zdjęć nie będzie można robić.